این یادداشت برای استفاده از آخرین فرصت و شرکت در نظرسنجی محبوبترین کتاب داستانی سال نوشته شده.
اول از همه بگویم که من از کل نزدیک به ۱۴۰ کتابی که چاپ اولشان در سال ۸۸ بوده (و در این نظرسنجی قرار بوده از میان آنها انتخاب کنیم) فقط دو تایشان را خواندهام و عملاً انتخاب کردن در اینجا بیمعنی است. اما فکر کردم فرصت بدی نیست دست کم چند خط در مورد هر کدامشان بنویسم.
۱. شمایل تاریک کاخها - حسین سناپور
(نشر چشمه، ۲۲۰ صفحه، ۴۲۰۰ تومن)
این کتاب دو داستان بلند است (آتشبندان و شمایل تاریک کاخها) که نقطه مشترکشان این است که در هر دو، شخصیت اصلی داستان به جایی سفر میکند و در خیالش میرود به گذشته همان محل. در داستان اول (حدود ۶۰ صفحه) به یزد دوره قاجار و در داستان دوم (حدود ۱۵۰ صفحه) به اصفهان دوره شاه عباس. جذابیت اصلی کتاب برای من، همین دانستن درباره فضای ایران در آن زمانها و آن مکانها بود.
من «نیمه غایب» سناپور را خیلی زیاد دوست داشتم. «ویران میآیی» هم به نظرم کتاب خوبی بود. «شمایل تاریک کاخها» به نظرم متوسط کمی رو به خوب است.
۲. شب ممکن - محمدحسن شهسواری
(نشر چشمه)
چیز زیادی ندارم دربارهاش بگویم. کتاب نسبتا پرکششی بود. اما نه موضوع و نه فضاها من را خیلی درگیر نمیکردند. با اینکه داستانها در خیابانهای آشنای تهران میگذشتند و من داستانهای تهرانی را دوست دارم. «پاگرد»، کتاب قبلی شهسواری، را خیلی دوست داشتم و شاید به همین خاطر «شب ممکن» خیلی بهم نچسبید.
اول از همه بگویم که من از کل نزدیک به ۱۴۰ کتابی که چاپ اولشان در سال ۸۸ بوده (و در این نظرسنجی قرار بوده از میان آنها انتخاب کنیم) فقط دو تایشان را خواندهام و عملاً انتخاب کردن در اینجا بیمعنی است. اما فکر کردم فرصت بدی نیست دست کم چند خط در مورد هر کدامشان بنویسم.
۱. شمایل تاریک کاخها - حسین سناپور
(نشر چشمه، ۲۲۰ صفحه، ۴۲۰۰ تومن)
این کتاب دو داستان بلند است (آتشبندان و شمایل تاریک کاخها) که نقطه مشترکشان این است که در هر دو، شخصیت اصلی داستان به جایی سفر میکند و در خیالش میرود به گذشته همان محل. در داستان اول (حدود ۶۰ صفحه) به یزد دوره قاجار و در داستان دوم (حدود ۱۵۰ صفحه) به اصفهان دوره شاه عباس. جذابیت اصلی کتاب برای من، همین دانستن درباره فضای ایران در آن زمانها و آن مکانها بود.
من «نیمه غایب» سناپور را خیلی زیاد دوست داشتم. «ویران میآیی» هم به نظرم کتاب خوبی بود. «شمایل تاریک کاخها» به نظرم متوسط کمی رو به خوب است.
۲. شب ممکن - محمدحسن شهسواری
(نشر چشمه)
چیز زیادی ندارم دربارهاش بگویم. کتاب نسبتا پرکششی بود. اما نه موضوع و نه فضاها من را خیلی درگیر نمیکردند. با اینکه داستانها در خیابانهای آشنای تهران میگذشتند و من داستانهای تهرانی را دوست دارم. «پاگرد»، کتاب قبلی شهسواری، را خیلی دوست داشتم و شاید به همین خاطر «شب ممکن» خیلی بهم نچسبید.
|