احمد قابل حدود بیست روز پیش مطلبی در وبلاگش نوشته با عنوان «دشواریهای سیاستورزی پس از کودتا». یکی از دهها مطلبی بود که گذاشته بودم کنار تا سر فرصت بخوانمشان و داشت میرفت لای دست دهها مطلبی که هیچ وقت نوبتشان نمیشود، که امشب یک هو به دلیلی یادش افتادم و خواندمش و واقعاً خوشم آمد. گفتم احتمالاً اگر در گوگل ریدر به اشتراک بگذارم خیلیهایتان مثل خودم، تازه اگر خیلی حال بدهید، میگذاریدش کنار برای وقت گل نی. گفتم تکههاییش را اینحا بیاورم که اگر چشمتان را گرفت خودتان بروید سراغ متن کاملش (اگر فیلتر است، این را امتحان کنید).
توضیح کوتاهی هم در مورد احمد قابل بدهم. احمد قابل بیشتر پژوهشگر علوم دینی است. مثلاً شبیه کدیور. اتفاقاً مثل کدیور شاگرد آیتالله منتظری هم بوده و از دوستداران اوست. آخوند است اما لباس آخوندی نمیپوشد. دو بار زندان رفته. یک بار چهل روز و یک بار هم صد و خوردهای روز انفرادی در بند ۲۴۰ اوین. سال زندانش را نمیدانم. دیگر اینکه چند سال پیش از ایران مهاجرت کرد به تاجیکستان. یک بار که برای عیادت مادر بیمارش به ایران آمده بود، موقع برگشت در مرز زمینی شمال خراسان گذرنامهاش را گرفتند و نگذاشتند برود. او هم رفت در شهر کوچک فریمان در نزدیکی مشهد ساکن شد و الان یکی دو سالی هست که در فریمان است. شاید هم بیشتر. من واقعاً شجاعتش را تحسین میکنم و این شجاعتش مال امروز و دیروز نیست. از موقعی که یادم میآید شجاعانه حرف میزده.
زیاد حرف زدم. یادداشت را بخوانید:
دشواریهای سیاستورزی پس از کودتا
احمد قابل
پس از کودتای ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ شرایط کشور دربسیاری موارد، دگرگون شده و کمتر شباهتی با روزگار پیش از آن دارد... تصویر اوضاع جدید و نکات قابل توجه برای فعالیت سیاسی در شرایط فوقالعاده را در چند نکته یادآور می شوم:
یکم) بیشترین فشارها و هزینهها به نیروهای سیاسی تشکیلاتی وارد شده است و این امر نشانگر آن است که بیشترین دقت نیز باید از سوی بازماندگان شوراهای مرکزی احزاب و گروههای قانونی و اعضای آنها صورت گیرد تا سوء رفتار حاکمان، آنان را به گزارههای غیراصلاحی متمایل نکند.
...
سوم) همهی اعضا و هواداران گروهها و احزاب قانونی کشور، باید نسبت به شرایط دشوار پیش آمده، توجیه شوند تا بدون تعارف و با انتخابی آگاهانه، بین ادامهی فعالیتهای تشکیلاتی یا استعفا و کناره گرفتن از آنها، دست به گزینش بزنند ...
...
ششم) ... تسلیم شدن به تهدیدهای کودتاچیان و تعطیلی یکی پس از دیگری همایشهای قانونی و خصوصا در مناسبتهای مذهبی و ملی، هیچ توجیهی ندارد. ما باید نشستهای قانونی خود را برگزار کنیم و بگذاریم آنان هم اگر مایل بودند و برایشان مقرون به صرفه بود، تهدیدشان را عملی کنند ...
امروز که کودتاچیان همهی راههای غیرقانونی را پیمودهاند و مسیر باطلی نمانده که آنها نپیموده باشند، و اخیرا به مراسم دعای کمیل نیز حمله کرده و افراد شرکت کننده را دستگیر کردهاند، نیروهای سیاسی جنبش سبز نیز باید از پرداختن هزینههایی چون بازداشت شدنهای غیرقانونی و مورد ضرب و شتم قرار گرفتنهای خلاف شرع و اخلاق، پروایی نداشته باشد ...
هفتم) کمتوجهی سران جنبش و افراد تأثیرگذار، نسبت به مشکلات اقتصادی ملت و خصوصا اقشار آسیب پذیری چون کارگران و اعتراضات و اعتصابات آنان، توجیه پذیر نیست ... تکرار درخواست انجام راهپیماییهای سراسری با انگیزههای متعددی چون؛ «حمایت از حقوق کارگران، اعتراض به سیاستهای تورمزای حاکمیت، اعتراض به واردات بیرویه و تعطیل شدن تولیدات کشاورزی و صنعتی، رشد فزایندهی بیکاری، امنیتیشدن فضای دانشگاهها، رویکرد ناعادلانه و غیرقانونی صداوسیما، اهانت به بزرگان حوزه و دانشگاه و برخی مفاخر ملی، تقلب و دروغگویی دولت در آمارهای رسمی، تعطیلی بسیاری از اصول قانون اساسی، بازداشتهای غیرقانونی و محاکمات ناعادلانه، و ...»، میتواند هر هفته از سوی یکی از گروههای رسمی و قانونی و یا چهرههای سیاسی و مسئولان سابق کشور، تجدید شود ...
هشتم) هریک از ما که خود را فردی از جنبش سبز ملت ایران میدانیم، باید خود را برای انواع دشواریهای بازداشتگاههای انفرادی و زندانهای درازمدت، آماده کنیم. به تمامی آنچه در تجربههای پیشین خود و دیگران از این محیطها داریم، امروزه شدیدا محتاجیم. باید با «مطالعهی مجدد خاطرات بازداشتشدگان و گونههای متفاوت برخوردهای بازجویان» و «چگونگی غلبه بر تنهاییها» و «توجه کردن به انگیزههای مثبتی که آدمی را در آن شرایط دشوار یاری میرساند» و «چگونگی مشغول داشتن ذهن به مطالب مثبت و شادی بخش در انفرادی» و «مرور کردن خطاها و جرمهای آشکار ستمکاران و کوچک نشمردن و از یاد نبردن آنها در فضای بازداشتگاهها» و مطالبی از این دست، خود را در آمادگی لازم برای شرایط سختی که کاملا منتظره است، آماده کنیم.
اگر با آمادگی لازم و منتظرهساختن اتفاقاتی که معمولا از سوی کودتاچیان و خشونتطلبان به صورت غیرمنتظره، اعمال میشود، در برابر حوادث ناگوار قراربگیریم، توان تحمل فوقالعاده ای پیدا کرده و جنگطلبان را مأیوس میسازیم و عملا حربهی «بازداشت و زندان و انفرادی» را ازکار خواهیم انداخت و با امید به یاری قادر مطلق، ستمکاران را پشیمانساخته و وادار به عقب نشینی خواهیمکرد.
نهم) همهی ما در برابر خانوادههای خود نیز مسئولیم. باید قبل از هر اتفاقی، آنان را نسبت به احتمالات خطیر موجود، آگاه ساخته و انتظار و لزوم تحمل مشکلات را برای ایشان توضیح دهیم ...
دهم) نیروهای مذهبی این جنبش، اگر در ادعای ایمان به خدای رحمان و قادر مطلق، صداقت داشته باشند، هیچگاه حق مأیوس شدن در هیچ صحنهای از صحنههای زندگی را ندارند. ما به خدای رحمانی اعتماد کردهایم که هیچ قدرتی در برابر قدرت او، توان عرض اندام را نداشته و ندارد.
|