کیفیت افتضاح، ولی در کل بی‌نظیر.
من که خیلی حال کردم.
خواننده هم که معرف حضورتان هست؟ شهرام ناظری جوان.
اگر این تصاویر را با کیفیت دیجیتال هم به آدم نشان دهند، آدم می فهمد که مال این روزها نیستند. جدیت و اراده ای که در چهره‌ها و زخمه‌ها و مضراب‌ها و حنجره‌ها دیده و شنیده می‌شود مال این روزها نیست. مال روزهایی است که خیلی‌ها به آن فحش می‌دهند، اما هنوز حس خیلی خوبی نسبت بهشان دارم. آن روزها ایران، به قول فوکو، روح یک جهان بی‌روح بود.
چه می‌خواستند و چه شد. فقط آخوندها و حزب‌اللهی‌ها و مجاهدین و صدام مقصر بودند؟ خدا می‌داند.