علی افشاری و اکبر عطری به سنای آمریکا رفته‌اند و در نشستی که با نام «افق‌های دموکراسی در ایران» برگزار شده بود، سخن‌رانی کرده‌اند. این اتفاق چند روز پیش افتاده و تا به حال خیلی از وبلاگ‌نویسان (مهدی جامی، احمد شیرزاد و خیلی‌های دیگر) نظرشان را درباره این کار آن‌ها گفته‌اند. من تازه امروز متن کامل حرف‌هایشان را خواندم. برای همین تا الآن چیزی نگفته بودم.
اول از همه این را بگویم که من همیشه علاقه خاصی به علی افشاری داشته‌ام. زمانی که دبیرستانی بودم و قاچاقی به اردوهای تابستانی انجمن اسلامی پلی‌تکنیک می‌رفتم او را یکی از آدم حسابی‌های جنبش دانشجویی می‌دانستم. علی افشاری آن موقع در پلی‌تکنیک هم‌دوره خواهر بزرگ من هم بود و به همین دلیل من بیشتر هم او را می‌شناختم. این احترام و علاقه در این سال‌ها خیلی کم نشد. دیدن قیافه علی افشاری در تلویزیون با آن سیبیل پت و پهنش وقتی داشت از «حرکات ضدنظام»ش حرف می‌زد یکی از تلخ‌ترین صحنه‌هایی بود که از تلویزیون دیدم. اما از دو سه سال پیش دیگر بیشتر مواضع سیاسی‌اش را قبول ندارم. و مهم‌تریم موضع سیاسی اخیر او (طرح رفراندوم) را اصلاً قبول ندارم.
یادم نمی‌اید که قبلاً این‌جا چیزی درباره رفراندوم نوشته‌ام یا نه. ولی دلیل مخالفت من با رفراندوم مثل دلیل خیلی‌های دیگر است. این رفراندوم قرار است چطور برگزار شود؟ قرار است چه چیزی در آن به رأی گذاشته شود؟ واقعاً طراحان رفراندوم مردم ایران را آماده ژذیرش دموکراسی و رعایت حقوق بشر می‌دانند و تنها مانع را جمهوری اسلامی می‌بینند؟ فرض که این نظام رفت کنار، با خیل طرفداران آن که کلی‌هایشان هم مسلح هستند چه می‌کنید؟ به آن جنگ داخلی محتمل فکر کرده‌اید؟ و خیلی سؤال‌های دیگر.
خلاصه من فکرمی‌کنم شعار رفراندوم را بیشت سال دیگر باید داد. تازه با فرض آن‌که در این بیست سال با نرخ خوبی در زمینه آموزش و تحزب و چیزهایی از این دست پیشرفت کنیم.
حالا شما حرف‌های علی افشاری و اکبر عطری در سا را بخوانید. آن‌ها هر دو از طراحان طرح رفراندوم بوده‌اند و این اقدامشان هم دقیقاً در حمایت از طرحشان است. آنها حالا که همه حواس‌ها متوجه ایران است به سنای آمریکا رفته‌اند و گفته‌اند اگر می‌خواهید به ملت ایران کمک کنید، بیایید نفوذتان را بگذارید پشت طرح رفراندوم.
الان نمی‌خواهم درباره این‌که این کار درست است یا نه حرف بزنم. ولی می‌خواهم این نکته را تأکید کنم که کاری که افشاریو عطری کرده‌اند دقیقاً همین است: تلاش برای جلب حمایت سنای آمریکا از طرح رفراندوم.
پس حواسمان باشد آن را نشانه چیز دیگری نگیریم. من تحلیل مهدی جامی را دراین مورد قبول ندارم و راستش خواندن نوشته او باعث شد این‌ها را بنویسم. مهدی جامی تلویحاً هدف این دو را «حفظ منافع ملی و پرهيز از رويارويی خسارت‌بار بين ايران و جهان» دانسته و گفته این سنگ محک رهبران آینده ایران است. من واقعاً هدف افشاری و عطری را این نمی‌دانم.

- خیلی اتفاقی به این برخوردم. جوابی که علی معظمی چند ماه پیش به نامه علی افشاری به معین داده. خواندنش در این موقعیت جالب است.