یک روز عجیب در فلسطین:

آقا جشنواره را ول کن، حماس را بچسب.
امروز که اخبارگوی راديو پيام عزيز گفت که نتايج اوليه نشان می‌دهد حماس بيشتر از ۵۰ درصد کرسی‌ها را برده باور نکردم. فکر کردم از دروغ‌های صدا و سيمای جمهوری اسلامی است. آخر ديشب قبل از خواب خبرگزاری‌ها خبر داده بودند که نظرسنجی‌هايی که بلافاصله بعد از رأی دادن مردم هم انجام شده نشان می‌دهند که فتح بيشتر از حماس رأی ميآرود گرچه فاصله‌شان خيلی کم است. مثلاً ۴۰ درصد و ۳۵ درصد.

ولی احتمالاً می‌دانيد نتايج رسمی چيست:

حماس ۵۸ درصد و فتح ۳۲ درصد.

احمد قريع نخست‌وزير هم بلافاصله استعفا داد و صائب عريقات بعد از ديدار با محمود عباس گفت که عباس حماس را مأمور تشکيل کابينه می‌کند.
واقعاً نمی‌دانم رأی بالا -يعنی محبوبيت- حماس به خاطر مخالفت شديدش با اسرائيل است يا فعاليت‌های خيريه‌ای که حماس در غزه داشته آنها را اين‌قدر محبوب کرده.
من فکر می‌کنم -و ياشايد در حقيقت دوست دارم- دومی درست باشد.
راستش خوشحالم که حماس برده. آن هم با اين فاصله. اين يک نه بزرگ بود به پيرهای حزب فتح که زمانی مبارزان بزرگ و بسيار قابل احترامی بودند ولی در دو دوازده سال اخير شده بودند يک سری بوروکرات فاسد. همان‌هایی که در رقابت‌های داخلی فتح آن‌طور به جوان‌ترهای حزب باختند.
خيلی جالب است. روندی که طی تقريباً بيست سال در منطقه طراحی شده بود و داشت با افت و خيز پيش می‌رفت حالا دچار يک شوک بزرگ شده. دولتی در فلسطين سر کار آمده که نه تنها می‌گويد با اسرائيل مذاکره نمی‌کند، که اصلاً اسرائيل را به رسميت نمی‌شناسد.
نمی‌خواهم روده‌درازی کنم. در واقع آن‌قدر از اوضاع فلسطين نمی‌دانم که بخواهم تحليل کنم. ولی فکر می‌کنم يک نتيجه قطعی ديگر هم خواهد داشت و آن قوی‌تر شدن جناح جوان فتح به رهبری مروان برغوثی -عزيز دل من- است. اگر فتح همان پارسال به کانديدا شدن مروان برغوثی و -به احتمال زياد- رئيس‌جمهور شدن او رضايت می‌داد الآن اين‌طور نمی‌باخت.